Η μουσική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας και σίγουρα ο καλύτερος τρόπος να δραπετεύσουμε για λίγο από αυτή…. Αν λοιπόν είστε έτοιμοι για ένα μαγευτικό μουσικό ταξίδι, τότε αξίζει να γνωρίσετε έναν ξεχωριστό καλλιτέχνη το Στέλιο Δάβαρη. Τραγούδια που θέλεις να σιγοτραγουδάς όλη μέρα ,φωνή που σε ταξιδεύει ,συνεργασίες με αγαπημένους καλλιτέχνες όπως ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Βασίλης Καζούλης, η Νατάσσα Μποφίλιου, η Καλλιόπη Βέτα, Ο Νίκος Κουρουπάκης κ.α. …είναι σίγουρα πολλά υποσχόμενος!!! Γεμάτος θετική ενέργεια μας έβαλε για λίγο στον κόσμο του!
Μιλάω για όλους αυτούς, που αντί να κοιτάζουν την καμπούρα του ο καθένας, βάζουν ως στόχο τούς κατά τη γνώμη τους «αδύναμους» της κοινωνίας. Αναφέρομαι σε οποιοδήποτε είδος ρατσισμού: ως προς το φύλο, τη θρησκεία, τα πιστεύω, το χρώμα καθώς επίσης και ως προς τις παραδόσεις.Δεν κρύβω ότι και εγώ η ίδια έχω υπάρξει θύτης αλλά λίγο πολύ όλοι στην καθημερινότητα μας έχουμε παρατηρήσει κάτι ανάλογο στη συμπεριφορά μας. Κακώς! Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Αν ήμασταν όλοι το ίδιο σκεφτείτε πόσο βαρετός θα ήταν αυτός ο κόσμος! Έχω άδικο;; Θαυμάζουμε τον κόσμο που ζούμε με τις ιδιαιτερότητές του, βλέπουμε ένα σωρό ντοκιμαντέρ για σπάνιες φυλές, με υπέροχες παραδόσεις και ασυνήθιστα έθιμα. Και όλα αυτά τα παρακολουθούμε για ποιο λόγο; Για να μάθουμε για τη διαφορετικότητα! Παρ' όλα αυτά όμως δεν διστάζουμε να σχολιάσουμε κάποιον στο δρόμο που έχει πχ διαφορετικό χρώμα από εμάς.
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
«Είναι η κινητήρια δύναμη των συσσιτίων της Ιεράς Μητροπόλεώς μας», δηλώνει ο πάτερ Ευστάθιος, ο υπεύθυνος του «Σπιτιού της Γαλήνης » της Ιεράς Μητρόπολης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού, για τις εθελόντριες που μαγειρεύουν στο σισίτειο του Αγίου Νικολάου. «Αφήνουν το σπίτι τους από τις 7.30 το πρωί, μέχρι τη 1 το μεσημέρι και κατασκευάζουν φαγητά, τα οποία υπερβαίνουν την τέχνη από τα σπίτια τους, γιατί θέλουν οι άνθρωποι που ανακουφίζονται παίρνοντας ένα πιάτο φαγητό, το φαγητό αυτό να είναι άριστο με τις καλύτερες προδιαγραφές και με τις καλύτερες συνθήκες»Eίναι 11 το πρωί. Έξω από το σπιτάκι της Γαλήνης στέκεται ο κύριος Νίκος. Χτυπά την πόρτα και του ανοίγει μία κυρία χαμογελαστή. Τη χαιρετά, της δίνει το ταπεράκι του και εκείνη του το επιστρέφει γεμάτο με μία μερίδα φαγητού και λίγο ψωμί. Ο κύριος Νίκος την αποχαιρετά και αποχωρεί. Πηγαίνει και κάθεται σε ένα παγκάκι στον περίβολο του ναού, ανοίγει το ταπεράκι του και αρχίζει να καταναλώνει το γεύμα του.
Κάθομαι στο λεωφορείο. Ακούω να παίζεται ένα τραγούδι πολύ ζωντανό, ευχάριστο στα αυτιά των επιβατών του λεωφορείου. Είναι ένας άνθρωπος νέος, δεν ξεπερνά νομίζω τα 30, παίζει ακορντεόν. Τον κοιτώ και στη μορφή του βλέπω να απεικονίζεται μια ολόκληρη γενιά, που της έχουν στερήσει τις ευκαιρίες και σάμπως δεν έχει δουλειά και τρόπο να επιβιώσει κάνει ότι μπορεί. Μια αίσθηση που πνίγει προς στιγμήν κάθε ωραίο συναίσθημα, κάθε απόθεμα αισιοδοξίας κι έρχεται να χτυπήσει το ευχάριστο συναίσθημα που σου προκαλεί αυτός ο ήχος από το ακορντεόν. Το ίδιο κι ο άλλος άντρας που μπαίνει ούτε δέκα λεπτά αργότερα στο λεωφορείο, με μια κιθάρα αυτή τη φορά στο χέρι να γυρνά το λεωφορείο κοιτώντας τους επιβάτες και περιμένοντας ανταπόκριση.
Κάθομαι στο λεωφορείο. Ακούω να παίζεται ένα τραγούδι πολύ ζωντανό, ευχάριστο στα αυτιά των επιβατών του λεωφορείου. Είναι ένας άνθρωπος νέος, δεν ξεπερνά νομίζω τα 30, παίζει ακορντεόν. Τον κοιτώ και στη μορφή του βλέπω να απεικονίζεται μια ολόκληρη γενιά, που της έχουν στερήσει τις ευκαιρίες και σάμπως δεν έχει δουλειά και τρόπο να επιβιώσει κάνει ότι μπορεί. Μια αίσθηση που πνίγει προς στιγμήν κάθε ωραίο συναίσθημα, κάθε απόθεμα αισιοδοξίας κι έρχεται να χτυπήσει το ευχάριστο συναίσθημα που σου προκαλεί αυτός ο ήχος από το ακορντεόν. Το ίδιο κι ο άλλος άντρας που μπαίνει ούτε δέκα λεπτά αργότερα στο λεωφορείο, με μια κιθάρα αυτή τη φορά στο χέρι να γυρνά το λεωφορείο κοιτώντας τους επιβάτες και περιμένοντας ανταπόκριση. 
